‘Leven bij de dag na een zware diagnose’

‘De diagnose kwam een half jaar geleden. Eigenlijk wist ik het al, ik voelde dat het niet goed was. Dan kom je in een rollercoaster terecht van onderzoeken en gesprekken. Binnen een week had ik ook een PET-scan om te kijken of er uitzaaiingen waren. Erg spannend.‘

Een opluchting

‘De uitslag van de PET-scan was gelukkig goed. Er waren geen uitzaaiingen. Dat gaf perspectief. Hier kunnen we wat mee, dacht ik. Ik begon toen met chemotherapie en immunotherapie. Omdat ik relatief jong ben, kreeg ik een intensief behandeltraject. Het UMCG deed de behandelingen. De onderzoeken en controles waren in het Martini Ziekenhuis. Beide ziekenhuizen overlegden veel met elkaar. Voor mij voelde dat als één geheel. Het was fijn dat alles zo goed afgestemd werd.’

De rol van de casemanager

‘Behalve medische zorg kreeg ik ook persoonlijke begeleiding. De casemanager belde me vaak spontaan op. Gewoon om te vragen hoe het ging, ook thuis en met ons gezin. Dat voelde heel persoonlijk en deed me erg goed. Ik was geen nummer. De casemanager hielp ook om ingewikkelde informatie begrijpelijk te maken. Dat gaf veel duidelijkheid en rust.’

Luisteren

‘Wat ik fijn vond, is dat er echt naar mij geluisterd werd. Ook al ben ik best eigenwijs en regel ik veel zelf, er waren altijd tips of adviezen die hielpen. Gelukkig ben ik positief ingesteld. Maar dat betekent niet dat ik me altijd goed voel. Mensen zeggen vaak: je ziet er goed uit. Maar dat zegt niets over hoe je je van binnen voelt. Ik heb ook dagen op de bank gehangen zonder energie. Gelukkig stond ik er nooit alleen voor. Dankzij de steun van de artsen, verpleegkundigen, de casemanager en natuurlijk mijn man en andere naasten.’

Kijk niet verder dan morgen

‘Bij mijn eerste echo zei een verpleegkundige: kijk niet verder dan morgen. Dat was een belangrijke tip. Je hoeft niet alles te overzien. Die trein rijdt wel door, stap voor stap. En de casemanager reist eigenlijk een stuk met je mee. En dat is nodig, want er volgt nog een tijd van herstel en preventieve operaties. Want hoewel ik nu gezond verklaard ben, is het nog niet klaar. Mijn lichaam moet nog wennen en sterker worden. Daarna hoop ik snel weer te gaan hardlopen. Ook dat doe ik stap voor stap en met vertrouwen.’

Casemanager: de steun van een vast gezicht

Wanneer patiënten te horen krijgen dat ze borstkanker hebben, staat hun wereld op z’n kop. In die wirwar van emoties en informatie is er één iemand die rustig blijft luisteren, uitleg geeft en meeloopt door alle stappen heen: de casemanager. Klasina Weening is zo’n casemanager.

‘Ik ben erbij als de arts de uitslag bespreekt,’ vertelt ze. ‘En wanneer de arts vertrekt, blijf ik bij de patiënt en hun naasten. Dan komt vaak pas de echte emotie naar boven. Ik ondersteun bij dat eerste moment — maar ook daarna. Ik ben de brug tussen de patiënt en het zorgteam: de chirurgen, internisten, de huisarts. Zo zorgen we dat alles goed op elkaar is afgestemd.’

Wat haar drijft? Aandacht, vertrouwen en het versterken van veerkracht. ‘Veel vrouwen zeggen: “Jij bent mijn houvast in een onzekere tijd.” Dat waardeer ik enorm. Ondanks het slechte nieuws weten ze dat ze er niet alleen voor staan. Dat is het mooiste aan mijn werk.’ Voor Klasina betekent veerkracht meer dan alleen sterk blijven of doorgaan. ‘Veerkracht is ook kunnen meebewegen met wat er op je pad komt. Soms beland je in een diep dal, maar uiteindelijk kun je daar weer uitkrabbelen – vaak dankzij de steun van anderen.’

Ook na de behandeling blijft ze in beeld. ‘We praten over hoe ze hun leven weer kunnen oppakken. Precies zoals Aafke het zegt: stap voor stap, net zoals bij de behandeling zelf.  Want herstel gaat niet alleen over het lichaam, maar ook over het herstel van vertrouwen in jezelf. Veerkracht is het moment waarop iemand zegt: ik durf weer vooruit te kijken. Dáár doe ik het voor.’