Gedenkdag als steun in het rouwproces

‘In de afgelopen jaren verloor ik twee zussen. Mijn zus, die bij mij inwoonde, overleed in maart 2023 aan eierstokkanker. Mijn tweede zus stierf plotseling door hartfalen. Slechts negen weken later. Het verlies viel me zwaar, ik voelde me vaak lamgeslagen door verdriet. Maar ja, je moet toch door. Ik voelde me te jong om stil te blijven staan. Gelukkig ben ik altijd bezig. Het helpt me om afleiding te zoeken. Zo ben ik begonnen met het maken van insectenhotels. Dat geeft voldoening. Daarnaast doe ik klusjes voor mijn buren.

Na de dood van mijn eerste zus werd ik benaderd door een geestelijk verzorger van het Martini Ziekenhuis. Ze wezen me op de jaarlijkse Gedenkdag. De uitnodiging voor die Gedenkdag lag al een tijdje, maar ik had er nog niet op gereageerd. Mijn zus zei tegen me: “Laten we gaan.” En zo gingen we samen naar die Gedenkdag.

Dat was een bijzondere ervaring. We kregen de kans om een boodschap te schrijven en deze aan een boom te hangen. Als een symbolisch moment van herinnering en rouw. Het was mooi om dat samen te doen. Het gaf ons veel voldoening. We spraken daar ook veel andere mensen die hetzelfde hadden meegemaakt. Je begrijpt elkaar heel goed, zonder veel woorden. Daarom adviseer ik mensen die twijfelen om gewoon te gaan. Het is fijn om met lotgenoten te zijn en even stil te staan bij wat je hebt meegemaakt. Het geeft steun en helpt bij de verwerking.’

‘Een van de mooiste, meest betekenisvolle dagen van het jaar’

 Else van der Hoek is geestelijk verzorger in het Martini Ziekenhuis. Zij ervaart jaarlijks de waarde van de Gedenkdag voor naasten van overleden patiënten. Else: ‘Wij gedenken met muziek en gedichten. Een speciaal is het ritueel rond de Gedenkboom. De namen worden genoemd en op blaadjes geschreven. De nabestaanden bevestigen deze, soms ook met eigen gemaakte foto’s of briefjes, aan de Gedenkboom. De boom heeft een blijvende plek in ons Stiltecentrum. Het symboliseert dat overleden patienten, maar ook overleden (oud-) collega’s van ons ziekenhuis, ertoe doen. Dat ze niet worden vergeten, dat ook daar zorg en aandacht voor is. Naast het verdriet en gemis zien we ook dat er troost en kracht vanuit gaat.’

Else vindt het prachtig om te ervaren hoe deze dag wordt gedragen door het hele ziekenhuis. Else daarover: ‘De leden van de Raad van Bestuur die de bijeenkomsten openen, de ondersteuning en betrokkenheid vanuit de afdelingen en de vrijwilligers die zich inzetten. Het is een intensieve dag voor ons als geestelijk verzorgers. Maar ook een prachtige dag, met veel betekenis, troost en verbondenheid. Voor mij persoonlijk een van de mooiste, meest betekenisvolle dagen van het jaar.’