Delen via , of LinkedIn of Mail.

Otto Sluiman

Ik werd doorverwezen naar de pijnpoli. Ik dacht flauwekul, dat kan nooit wat zijn

Het fietsplezier van Otto Sluiman uit Harkstede was volledig verdwenen. ‘Een liesbreuk. Twee keer aan geholpen maar ik had iedere dag pijn.’ De chirurg kon niets meer voor hem doen en verwees ‘m uiteindelijk naar de pijnpoli van de afdeling Anesthesiologie. ‘Pijnpoli! Dat is dus helemaal niets voor mij. Wat een flauwekul, dat kan nooit wat zijn, dacht ik. Aan de andere kant is niet geschoten altijd mis, dus toch maar heengegaan.’

Sluiman kreeg in de pijnpoli een injectie in zijn lies en krijgt te horen dat het over drie weken beter moet gaan. Die boodschap versterkt het geloof van Sluiman in de pijnpoli niet. Als het zo lang moet duren kan het nooit wat zijn, denkt hij. ‘De grap is dat de pijn geleidelijk minder wordt en dat verneem je niet. Pas na een paar weken toen iemand vroeg: hoe gaat het met je lies, dacht ik: verrek, het is helemaal weg.’

Sluiman, een vervent wielrenner, klimt direct op z’n fiets voor een rondje van zo’n 100 kilometer. ‘De vrouw vraagt na afloop: hoe is het gegaan? Ik had helemaal geen last!’ De injectie is een proef. Na zes weken moet Sluiman terug naar de pijnpoli, voor een tweede injectie en hij heeft sindsdien geen last meer.

De pijnpoli is niet de enige afdeling in het Martini Ziekenhuis waar hij ervaring mee heeft. Jaren geleden moest hij er 8 maanden liggen omdat hij besmet was met een gevaarlijke bacterie. ‘Dat was een gigantische rottijd, maar het is geen nare herinnering. Sindsdien laat ik me altijd naar het Martini doorverwijzen als er wat is.’

Lees ook ervaringen van anderen

Wij maken gebruik van cookies

Deze website van het Martini Ziekenhuis maakt gebruik van cookies. Wilt u meer weten over ons cookiebeleid, lees dan hier verder.