Delen via , of LinkedIn of Mail.

Heidi Heeren

In Duitsland ben je patiënt, in het Martini Ziekenhuis ben je ook mens

De schrik over haar driejarige kleinzoon Louis die een volle pot gloeiend hete thee over zich heen had gekregen, zat er goed in bij Heidi Heeren uit het Duitse Moormerland (bij Leer). ‘We waren erg aangeslagen, maar in het Brandwondencentrum zijn we uitstekend opgevangen. Heel anders dan in een Duits ziekenhuis, waar alles afstandelijker is. We hadden direct een gesprek en werden gerustgesteld.’

Het is de angst van iedere grootmoeder: er gebeurt iets met je kleinkind dat bij jou logeert. Het overkwam Heidi op een zondagochtend. Onverhoeds pakte Louis de theepot. ‘Zijn buik, bovenbenen en één hand waren verbrand. Vooral de bovenbenen zagen er gruwelijk uit.’

Ze stopte Louis meteen in bad en belde de ambulance. Vanwege het slechte weer vloog er geen helikopter naar Bonn of Hamburg en zo kwam het Brandwondencentrum van het Martini Ziekenhuis in beeld. ‘Een positieve verrassing’, zegt Heidi. ‘De moeite die artsen en verpleegkundigen voor Louis en ons deden, dat kennen we in Duitsland niet.’

Ook een verrassing was het Kiwanis Huis. ‘We wisten niet wat we konden verwachten, maar het was geweldig. Beter dan de moeder die op de kamer van het kind slaapt, zoals in Duitsland. Zij moet zich af en toe ook kunnen ontspannen. Al met al zijn we zeer tevreden, ook over de psychologische ondersteuning.’

‘Louis moet nog regelmatig terug naar het Brandwondencentrum, dus we zijn blij dat hij niet naar Hamburg of Bonn is gebracht. Groningen is veel dichterbij. Inmiddels gaat hij weer naar de kleuterschool en speelt hij als vanouds buiten. Alleen de theepot, die mag van hem niet meer op tafel staan.’

Lees ook ervaringen van anderen