Delen via , of LinkedIn of Mail.

Celine

Er was de nodige humor en dat maakte het dragelijker

Celine uit Nijmegen lag een maand lang in het Brandwondencentrum van het Martini Ziekenhuis. ‘Ik zat bij een kampvuurtje, daar werd bio ethanol opgegooid waardoor een steekvlam ontstond die mijn kant op kwam. Het was een kwestie van seconden voordat mijn gezicht, hals en hand in brand stonden.’

De eerste reactie van Celine was rennen. ‘Mijn vriendin zei: Niet doen, op de grond liggen en rollen.’ Een beter advies had ze niet kunnen krijgen. Na een lauwe douche werd ze overgebracht naar de Spoedeisende Hulp in het ziekenhuis van Nijmegen. ‘Ze brachten me onder narcose en ik werd wakker in Groningen.’ Celine heeft dus niet zelf kunnen aangeven in welke van de drie Nederlandse Brandwondencentra ze behandeld wilde worden. ‘Ik ken de andere twee niet, maar ik ben blij dat ik in Groningen terecht ben gekomen. Ik had van het begin af aan het gevoel dat mensen goed wisten wat ze deden. Daarnaast zijn de verpleegkundigen, artsen en specialisten ontzettend betrokken. Hoe druk ze ook zijn, ze maken altijd tijd voor je. Het allerbelangrijkste is nog wel dat er de nodige humor is. En dat maakt het dragelijker.’

Celine bleef een maand in het Brandwondencentrum. ‘Je ligt in een ziekenhuis, maar elke dag is anders. Er zijn natuurlijk vaste momenten zoals ontbijt, wondverzorging en bezoek, maar de emotie is iedere dag anders. De ene dag heb je heel veel kracht, de andere dag is zwaarder. Gelukkig lag ik naast een jongen van mijn eigen leeftijd. En dat klikte goed. Het mooie is dat ze daar rekening mee hielden. Ook toen we beiden van de gesloten naar de open verpleegafdeling verhuisden.’

De overgang van de gesloten naar de open afdeling viel haar zwaar. ‘In het begin voelde ik me verloren. De verpleging op de gesloten afdeling staat veel dichter bij je. Maar de open afdeling heeft de stap naar buiten wel minder groot gemaakt.’

Celine is inmiddels weer thuis in Nijmegen. Ze is in het Brandwondencentrum een keer geopereerd. Er is huid van haar been naar haar hals en hand getransplanteerd. ‘We moeten nog zien hoe het zich ontwikkelt, maar hopelijk blijft het bij die ene operatie. Het gaat nu goed met me. De pijn is onder controle.’

Lees ook ervaringen van anderen