Behandeling van eileiderontsteking

Delen via , of LinkedIn of Mail.

Wat is het?

Diagnostische onderzoeken
Door de gynaecoloog
Zo nodig ziekenhuisopname
Antibiotica en rust

Onze kwaliteit

  • Geen wachttijd

Wachttijd

Voorbereiding

U bent door uw huisarts doorverwezen naar de gynaecoloog op verdenking van een chronische of acute eileiderontsteking. Een eileiderontsteking wordt ook wel een salpingitis of ‘pelvic inflammatory disease’ (PID) genoemd. Bij een chronische eileiderontsteking bezoekt u de polikliniek Gynaecologie. Bij een acute eileiderontsteking wordt u meestal opgenomen in het ziekenhuis (op de afdeling Gynaecologie). U voelt zich ziek, heeft onderbuikpijn, soms ook pijn rechts in de bovenbuik, pijn bij plassen, koorts en soms darmklachten.

Een acute eileiderontsteking ontstaat door een infectie met een bacterie die zich vanuit de schede (vagina) via de baarmoedermond en de baarmoeder naar de eileiders verplaatst. De eileiders zijn dan rood en gezwollen. Soms breidt de ontstekingsreactie zich rond de eileiders in de buikholte uit. Organen die in de buurt van de eileiders liggen, zoals eierstokken, blinde darm, blaas en darmen, kunnen zo eveneens bij de ontsteking betrokken raken.
Nogal eens, maar zeker niet altijd, wordt een eileiderontsteking veroorzaakt door een seksueel overdraagbare aandoening (SOA), meestal chlamydia, minder vaak gonorroe. Ook darmbacteriën (die onschuldig zijn zolang ze in de darm blijven) kunnen een eileiderontsteking veroorzaken.

Onderzoek

De gynaecoloog vraagt u naar uw klachten en stelt vragen over uw algemene gezondheid. Daarna volgt een lichamelijk onderzoek van de buik. Dit kan uitwijzen of het buikvlies geïrriteerd is als gevolg van een ontsteking. De gynaecoloog doet tevens een gynaecologisch onderzoek via de schede. Hierbij wordt een spreider (speculum) gebruikt om de schede open te houden. Dit is vaak pijnlijk als gevolg van de ontsteking.

De arts neemt daarbij een kweek af uit de schede voor nader onderzoek. Kweken worden in het laboratorium onderzocht op de aanwezigheid van chlamydia, gonorroe of andere bacteriën die een eileiderontsteking kunnen veroorzaken.

Daarna volgt een inwendig onderzoek. De gynaecoloog brengt 2 vingers in de schede om de baarmoeder en de eierstokken af te tasten. Ook dit is bij een eileiderontsteking vaak erg pijnlijk. Toch is dit onderzoek nodig om te beoordelen of werkelijk sprake is van een eileiderontsteking.>P> Uw temperatuur wordt gemeten om te zien of u koorts heeft. Meestal vindt ook bloedonderzoek en urineonderzoek plaats.

Soms wordt een zwangerschapstest van de urine gedaan, om geen buitenbaarmoederlijke zwangerschap over het hoofd te zien. Vaak doet de gynaecoloog ook een echoscopisch onderzoek via de schede om andere oorzaken van uw buikpijn uit te sluiten. Met een echo kunnen organen in beeld gebracht worden op een beeldscherm.

Extra onderzoek

De gynaecoloog beoordeelt aan de hand van uw klachten en het eerste onderzoek of er werkelijk sprake lijkt te zijn van een eileiderontsteking. Soms is dit niet duidelijk en wordt een kijkoperatie (laparoscopie) geadviseerd. Bij deze operatie onderzoekt de gynaecoloog uw baarmoeder en de eileiders met behulp van een kijkbuis die via de buikwand in de buikholte wordt ingebracht. Deze ingreep vindt plaats onder algehele narcose (anesthesie).

Behandeling

Afhankelijk van de vraag hoe ernstig ziek u bent en welke verzorging u thuis heeft, behandelt de arts u thuis of in het ziekenhuis. De behandeling bestaat uit direct toedienen van een ‘breed’ antibioticum dat zowel chlamydia, gonorroe als darmbacteriën bestrijdt. Wanneer u erg ziek en misselijk bent, krijgt u het antibioticum de eerste dagen in het ziekenhuis vaak via een infuus (een naald met een slangetje) in een bloedvat toegediend. Na enkele dagen gaat u over op tabletten.

Na een paar dagen zijn de uitslagen van de kweken (op de bacteriën die de eileiderontsteking veroorzaken) bekend. Het kan zijn dat de arts dan een andere antibioticumkuur voorschrijft. Meestal verdwijnen uw klachten door de antibiotica snel en u voelt zich binnen enkele dagen een stuk beter.

U krijgt meestal rust voorgeschreven om uitbreiding van de ontsteking te voorkomen. Bij een ernstige ontsteking vaak bedrust, bij een minder ernstige ontsteking of als u weer aan de beterende hand bent is bedrust niet noodzakelijk. Wel is het verstandig u te laten verzorgen en zelf niet te werken. De arts geeft u hierover informatie.

Vraag uw arts, indien deze dat niet uit zichzelf heeft meegedeeld, naar de uitslagen van de kweken. Mocht sprake zijn van een seksueel overdraagbare aandoening (SOA), dan is het belangrijk dat uw seksuele partner onderzocht en zo nodig behandeld wordt, zodat u de infectie niet terugkrijgt. Gebruik bij seks een condoom zolang u nog niet weet of uw partner de SOA ook heeft.

Zwanger worden

Veel vrouwen zijn bang na een eileiderontsteking niet meer spontaan zwanger te kunnen worden als gevolg van afgesloten eileiders. Soms is deze angst terecht, maar meestal niet. De kans om niet spontaan zwanger te worden na een eenmalige eileiderontsteking is 12-15%. Eventueel is reageerbuisbevruchting (IVF) een mogelijkheid om alsnog zwanger te raken.
De andere vrouwen (85-88% ) die wel spontaan zwanger worden, hebben een verhoogde kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Door beschadiging van de eileider nestelt de vrucht zich dan in de eileider. De normale kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is 1:250; na een eileiderontsteking is die kans 6 keer verhoogd, ongeveer 1:40. Dat betekent dat nog steeds het grootste deel van de vrouwen na een eileiderontsteking ‘gewoon’ zwanger wordt met een zwangerschap in de baarmoeder.

Wel is het verstandig bij zwangerschap door de gynaecoloog een echoscopie te laten maken als u zo’n 2 tot 3 weken over tijd bent. Zo kan gezien worden of de zwangerschap zich in of buiten de baarmoeder bevindt.